Ik tijd

Ik tijd.

Ik heb haar gekrabd! Met verschrikte ogen kijkt ze mij nu aan. Haar ademhaling gaat snel. Ik heb haar hard gekrabd. De striem begint vlak onder haar oog en eindigt pas bij haar kaaklijn. En diep is het ook nog. Het bloed begint zich in bolletjes te verzamelen en er lopen drie straaltjes langs haar jukbeen naar beneden.

Ha! Net goed! Jarenlang heeft ze mij gekweld, gehoond, gehaat. Maar nu is het genoeg. Ik haat haar terug. Ik vecht terug. Het is tijd voor IK.

Ze slaat haar ogen neer. Slappe trut! Durf je niet meer? ‘Kijk mij aan!’ roep ik. En ze gehoorzaamt mij. Ik ben razend. Ik voel triomf. Achter haar verschijnt ineens mijn dochter. “Mam, wat doe je! Waarom schreeuw je tegen de spiegel?!” In spiegelbeeld zie ik wat mijn schouder voelt. Haar hand op mijn schouder. En ik draai mij naar haar toe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *